• ŝoforo (far ŝofor’)
Oni uzas kaj maluzas -o kaj far sendistinge.
• ŝofor’ = ŝoforo = far ŝofor’ = far ŝoforo
• bona (de bon’)
La signifo de de povas esti pli specifa, jen kun, jen pri.
• valora (kun valor’)
• lingva (pri lingv’)
• hejmen (al hejm’)
• renkonten (al renkont’)
• hejmon (ĝis la hejm’)
La signifo de ĝis povas esti pli specifa, jen na, jen je, jen por.
• konstruon (je konstru’)
La signifo de ĉe povas esti pli specifa, jen en, jen dum, jen sur, jen per.
• matene (en maten’)
• ĉevale (sur ĉeval’)
• martele (per martel’)
• proksime (en proksim’) = proksima (de proksim’)
Ofte direktoj kaj celoj uziĝas sendistinge.
• Berlinen (al Berlin) = Berlinon (ĝis Berlin)
i-vorto de o-kategorio
• ŝofori (esti far ŝofor’, esti ŝofor’)
i-vorto de a-kategorio
• boni (esti de bon’, esti bona)
• valori (esti kun valor’, esti valora)
i-vorto de en-kategorio
• renkonti (iri al renkont’, iri renkonten)
• celi (iri al cel’, iri celen)
• morti (iri al mort’, iri morten)
i-vorto de on-kategorio
• konfuzi (labori ĝis konfuz’, krei konfuzon)
• konstrui (labori por konstru’, krei konstruon)
i-vorto de e-kategorio
• hejmi (esti ĉe hejm’, esti hejme)
• bicikli (iri sur bicikl’, iri bicikle)
• marteli (labori per martel’, labori martele)
• konfuzon (ĝis konfuzo, por konfuzo)
• konfuzi (krei konfuzon – laŭkategoria ago-vorto)
• konfuza (kun konfuzo)
• konfuzi (havi konfuzon – transkategoria ago-vorto)
• kovre (per kovro)
• kovri (uzi kovron – laŭkategoria ago-vorto)
• kovro (far kovro)
• kovri (esti kovro – transkategoria ago-vorto)
• aŭskulti (daŭro), aŭdi (fojo)
• iri (daŭro), atingi (fojo)
• paroli (daŭro), diri (fojo)
• rigardi (daŭro), vidi (fojo)
• serĉi (daŭro), trovi (fojo)
• Li iris rapide. (daŭra aspekto)
• Li iris for. (foja aspekto)
• panero (peco de pano)
• arbaro (aranĝo da arboj)
• ŝtatano (membro de ŝtato)
• burokratio (komuno da burokratoj)
Oni uzas la sufikson *-i- ankaŭ por retoj da aparatoj kaj sistemoj da disĉiploj.
• telefono (aparato)
• telefonio (reto)
• filozofo (disĉiplo)
• filozofio (sistemo)
Oni uzas la sufikson -ist- por adeptoj de artoj kaj disĉiploj de sistemoj. La sufikso -ist- anstataŭas la sufikson -ism-.
• futbalo (arto)
• futbalisto (adepto)
• gitaro (arto)
• gitaristo (adepto)
• kapitalismo (sistemo)
• kapitalisto (disĉiplo)
Oni uzas la sufikson *-ik- por (sciencaj) artoj. En tiu kunteksto, la sufikso -ism- signifas manieron tipan por la studkampo.
• gramatiko (arto)
• gramatikisto (adepto)
• lingvisto (adepto)
• lingvistiko (arto)
• la angla lingvo (studkampo)
• anglisto (studento de la angla lingvo)
• anglistiko (scienco pri la angla lingvo)
• anglismo (maniero esprimi sin en la angla lingvo)
Paralele, oni uzas la sufikson *-olog- por (scienca) adepto.
• geologo (adepto)
• geologio (arto)
Oni ofte uzas *-i- anstataŭ -ad-, -aĵ-, -ec- kaj -uj-.
• analoga
• analogio (analogeco)
• fleksi
• fleksio (fleksado)
• fotografi
• fotografio (fotografado)
• germano
• germanio (germanujo)
Kune kun *-ac- oni uzas la sufikson *-i- por samtempaj fojaj agoj. Kvankam *-aci- sufiĉe signife similas al -ar-, oni uzas -ar- precipe por aferoj kaj *-aci- precipe por agoj.
• formi
• formacio (samtempaj formoj, *formaro)
• generi
• generacio (samtempaj generoj, *generaro)
• konjugi
• konjugacio (samtempaj konjugoj, *konjugaro)
• situi
• situacio (samtempaj situoj, *situaro)
Anstataŭ kombinon kun *-aci- oni ofte uzas alian radikon aŭ cedas al alia formo.
• evolui
• *evoluacio → evolucio, evoluo
• pafi
• *pafacio → pafaro, salvo
• stari
• *staracio → stacio, haltejo
• monujo (entenilo, kiu konservas monon)
• glavingo (entenilo, kiu fiksas glavon)
La signifo de -uj- etendiĝas al vegetaĵoj, ĉe kiuj kreskas certaj fruktoj kaj landoj, en kiuj loĝas certaj homoj.
• Germanujo (lando, en kiu loĝas germanoj)
• pomujo (arbo, ĉe kiu kreskas pomoj)
• kolumo (kovro por la kolo – vestoparto)
• moralo (bazo de la moroj – kondutregularo)
• orumo (kovro el oro)
• panerumo (kovro el paneroj)
• *brakumo → maniko (kovro por la brako – vestoparto)
• *piedumo → ŝtrumpo / ŝuo (kovro por la piedoj – vestoparto)
• *kapumo → ĉapo / ĉapelo (kovro por la kapo)
La signifo de -um- etendiĝas al instanco, sistemo, agordo.
• kortumo (instanco)
• literumo (sistemo pri literoj)
• rapidumo (agordo por certa rapido)
La signifo de -um- etendiĝas al metafora uzo, apliko de organo aŭ pasigo de libertempo, mortpuno. Oni krome uzas ĝin por eviti homonimojn.
• kolombumi (konduti kiel kolomboj)
• palpebrumi (movi palpebron)
• cerbumi (pripensadi)
• seksumi (sekskuniĝi)
• tendumi (pasigi sian libertempon tendante)
• krucumi (mortpuni iun pendigante lin sur krucon)
• kvaronumi (mortpuni iun kvaronigante lin)
• ŝtonumi (mortpuni iun ĵetante ŝtonojn sur lin)
• folii → foliumi (movi foliojn – kontraste al naski foliojn)
La signifo de -al- etendiĝas al, instrumento, maniero.
• numeralo (instrumento por esprimi numerojn)
• brutalo (maniero konduti de brutoj)
En la latina lingvo ofte ŝanĝiĝas la radiko aŭ la sufikso -al- kaj tiuj neregulaj formoj fariĝis internacie konataj kaj popularaj en Esperanto. Kiam la radiko finiĝas per vokalo aŭ -l- la sufikso -al- fariĝas -ar-. Kiam la radiko estas de la latina u-deklinacio (ekzemple ĉar ĝi estas substantivigo de participo), aldoniĝas -u-. Kiam la radiko finiĝas per -c- (t. e. latina -ti-), kaj en aliaj kazoj, aldoniĝas -i-.
• *familiala → familiara (pri la maniero konduti inter familianoj)
• *velalo → velaro (sono produktata ĉe la velo (t. e. ĉe la postpalato))
• *virtalo → virtualo (maniero laŭ ies virtoj)
• *potencalo → potencialo (maniero laŭ ies potenco)
• *bestala → bestiala (de maniero konduti de bestoj)
• *piedalo → pedalo (instrumento ĉe la piedoj)
• gefrato (frato aŭ fratino)
• gefratoj (frato(j) kaj fratino(j))
• *ri → li
Por krei novan vorton, kiu signifas homon aŭ beston kun ina sekso, oni uzas la sufikson -in- aŭ, en karesformo, -nj-. La respektiva pronomo estas ŝi.
• studentino (studento kun ina sekso)
• fratino (gefrato kun ina sekso)
• panjo (karesformo de "patrino")
Por krei novan vorton, kiu signifas homon aŭ beston kun vira sekso, oni uzas la prefikson vir- aŭ, en karesformo, -ĉj-. La respektiva pronomo estas li. Oni proponis uzi anstataŭe la sufikson *-iĉ- respektive la pronomon *hi.
• paĉjo (karesformo de "patro")
• kuracistiĉo → vir-kuracisto, kuracisto
• *hi → li
Karesforma pronomo por la ununombro estas ci. Oni uzas tiun formon ankaŭ ofende kun nefamiliaruloj. Ambaŭkaze oni ofte diras simple vi.
• ci → vi
• ĉevalido (nematura naskito de ĉevalino)
Por krei novan vorton, kiu signifas parencon per geedziĝo, oni uzas la prefikson bo-.
• bofrato (frato de la edzo aŭ de la edzino)
• malmulta
Anstataŭ formon kun mal- oni foje uzas propran radikon.
• malvarma → frida
• maldiligenta → pigra
• malkara → ĉipa
Por krei novan vorton, kiu signifas malpli altan gradon, oni uzas la sufikson -et-. Por krei novan vorton, kiu signifas pli altan gradon, oni uzas la sufikson -eg-.
• varmeta (maltre varma)
• varmega (tre varma)
• studi
• *studadiva → studanta
• *studaceca → studema
• agi
• *agadiva → aganta
• *agaceca → agema
Por diferenci la tempojn, oni uzas la sufiksojn -int- kaj -ont-.
• fari
• farinta
• faranta
• faronta
Por perceptebla kvalito de daŭra ago oni uzas la sufikson *-ent- (anstataŭ *-adec-). Por perceptata kvalito de foja ago oni uzas la sufikson *-iv- (anstataŭ en la kombino *-aciv-). Samkiel post -ant-, aldonaj sufiksoj subkompreniĝas pst *-ent-.
• studi
• *studadeculo → studento
• agi
• *agadeculo → agento
• *agacivulo → aktivulo
Ofte oni ellasas la sufikson *-ent- aŭ uzas anstataŭe -ant-.
• danki
• *dankadeca → *dankenta → danka
• movi
• *movadeca → *moventa → mova, movanta
• fumi
• *fumadeculo → *fumento → fumanto
Ofte oni uzas -em- anstataŭ *-iv-.
• krei
• *kreaciva → kreiva → kreema
Anstataŭ -entec- oni ofte uzas -enc-. Anstataŭ -entaĵ- oni povas uzi -enz-.
• *potadeca → potenta
• *potadeco → *potenteco → potenco
• *solvadeca (*pagageca) → solventa (*pagenta)
• *solvadecaĵo → *solventaĵo → solvenzo
• Oni povas fari ĝin. → Ĝi estas farebla.
• Oni devas fari ĝin. → Ĝi estas farenda.
• Oni volas fari ĝin. → Ĝi estas farinda.
• peza libro (subjekto: libro; priskriba kvalit-vorto: peza)
• libro pezas (subjekto: libro; priskriba ago-vorto: pezas)
Kutime la subjekto de ago-vorto estas la aganto, kiu estas aktiva en la ago. Oni tial nomas la normalan formon de ago-vorto aktivo. Ofte ago enhavas aldone al aktiva afero, kiu plenumas la agon, pasivan aferon, kiu spertas la agon. Tiun spertanton oni nomas objekto. Per la sufikso -at- la ago-vorto ne plu priskribas la aktivan afer-vorton, sed la pasivan. Oni tial nomas tian formon de ago-vorto pasivo. La aktivan eks-subjekton oni povas enkonduki per de.
• Gitaristo komencis la koncerton. (aktiva subjekto: gitaristo; aktivo: komencis)
• La koncerto estis komencata de gitaristo. (pasiva subjekto: la koncerto; pasivo: estis komencata)
Kiam oni ellasas la aktivan eks-subjekton, la ago ankoraŭ enhavas aktivan aferon, sed oni ne mencias ĝin.
• La koncerto estis komencata. (pasivo: estis komencata; ellasita aktiva eks-subjekto: gitaristo)
Por esprimi la la pasivan aferon, kvazaŭ mankus aktiva afero, oni uzas la sufikson -iĝ-. Tiam la pasiva afero fariĝas medie pasiva. Tia formo de ago-vorto en ĉi tiu gramatiko nomiĝas media pasivo (angle: middle voice).
• La koncerto komenciĝis. (media pasivo: komenciĝis)
Por priskribi la kaŭzanton de la ago, la ago-vorto ricevas la sufikson -ig-.
• La infano dormas. (aganto/subjekto: la infano)
• La patro dormigis la infanon. (kaŭzanto/subjekto: la patro)
Kiam la ago-vorto sen -ig- ne havas objekton, la eks-subjekto fariĝas objekto. Kiam la ago-vorto sen -ig- jes havas objekton, la eks-subjekto fariĝas instrumenta rolvortaĵo.
• Ŝtonoj limas la placon. (aktiva subjekto: ŝtonoj; pasiva objekto: la placo)
• La najbaroj limigis la placon per ŝtonoj. (kaŭzanta subjekto: la najbaroj; pasiva objekto: la placo; instrumenta rolvortaĵo: ŝtonoj)
• La sofo anstataŭas la benkon. (aktiva subjekto: sofo; pasiva objekto: la benko)
• La loĝantoj anstataŭigis la benkon per sofo. (kaŭzanta subjekto: la loĝantoj; pasiva objekto: la benko; instrumenta rolvortaĵo: sofo)
Kiam la ago-vorto sen -ig- povas havi objekton, la eks-subjekto povas fariĝi aŭ objekto aŭ rolvortaĵo.
• La patro scias. (sen objekto)
• La patro scias la novaĵon. (kun objekto)
• La patrino sciigis la novaĵon al la patro. (La patrino komunikis la novaĵon al la patro.)
• La patrino sciigis la patron pri la novaĵo. (La patrino informis la patron pri la novaĵo.)
Oni evitas la kombinon *-igiĝ-.
• *La patro sciigiĝis. → La patro sciiĝis. (La patro informiĝis.)
• *La novaĵo sciigiĝis. → La novaĵo sciiĝis. (La novaĵo komunikiĝis.)
Kiam ago-vorto sen -ig- jam priskribas kaŭzanton, oni povas uzi la saman ago-vorton sen -ig- por priskribi la aganton. Notu bone: la inverso ne eblas. Oni do bone distingu inter tiuj ago-vortoj, kiuj origine signifas meti sur, kaj tiuj, kiuj origine signifas esti.
• La patrino kovris la tablon. (La patrino metis kovron sur la tablon.)
• Tuko kovras la tablon. (Tuko estas kovro sur la tablo.)
• Turistoj baris la vojon. (Turistoj metis baron sur la vojon.)
• Benkoj baras la vojon. (Benkoj estas baro sur la vojo.)
• pasteŭrizi (apliki metodon de Pasteŭro)
• hipnotizi (apliki metodon por kaŭzi hipnoton, hipnotigi)
Oni uzas la sufikson -oz- por riĉa. Ofte -oz- samsignifas al *-eceg-. Pro influo de la latina lingvo, la radiko povas alpreni *-i-.
• *furiecega → furioza
• *grandecega → *grandoza → grandioza
La sufikso *-oz- povas signifi malsana.
• fungoza (malsana pro fungoj)
• nervoza (malsana je la nervoj)
• rozea (rozkolora)
• polvea (polvokolora)
Oni malofte uzas la sufikson *-esk- por stilo. Ofte *-esk- samsignifas al *-ecec-.
• groteska (grotostila)
• *vireska (virostila, *virececa → vireca)
• miskalkuli (kalkuli erare)
• fuŝprononci (misprononci pro maldiligenteco)
Por esprimi objektivan difektecon, oni uzas la sufikson -aĉ-.
• domaĉo (malnova, malbela, difektita domo)
Por esprimi subjektivan abomenindon, oni uzas la prefikson fi-.
• fiago (subjektive abomeninda ago)
• tiam (por indikita tempo)
• kies (por demandita aparteno)
• iom (por nespecifigita grado)
• nenio (por negita afero)
• ĉiu (por ĝeneraligita individuo)
Por emfazi nemenciindon, oni uzas ajn.
• iam ajn (por pro nemenciindo nespecifigita tempo)
Oni povas kombini tabel-radikojn kun sufiksoj. Alispecaj kombinoj tamen estas nur eksperimentaj.
• neniigi
• tiaĵo
• *mies → mia
• *aliel → alimaniere
• ĉi afero (afero proksime de la parolanto)
• la afero (afero malproksime de la parolanto)
Oni povas uzi ilin memstare por indiki lokon aŭ tempon.
• Ĉi ne estas akvo. (Ĉi tie ne estas akvo.)
• ĉi-foje (nun-foje)
• Ĝis la! (Ĝis la tempo (de revido).)
Oni evitas uzi la kun tabelvortoj kaj uzas anstataŭe jen kaj for, kiuj origine signifas aperon kaj malaperon.
• ĉi tio, tio ĉi
• *la tio, *tio la → jen tio, tio fora
• la afero → l’ afero
• Zamenhof’ → Zamenhof
Kiam la relongigo estas -e de, oni foje uzas senapostrofe la radikon kiel rolvorteton.
• cele de → *cel
• fare de → *far
• meze de → *mez
En poezio oni faras aliajn mallongigojn.
• de → d’
• estas → ’stas
• unu → un’
• tiel → tjel
• *anstat’ al (vice al) → anstataŭ
• *ant’ al (fronte al) → antaŭ
• *ĉirk’ al (cirkle al) → ĉirkaŭ
• *kontr’ al (fronte al, renkonte al) → kontraŭ
• *malgr’ al (spite al) → malgraŭ
Simile:
• dank’ al → *dankaŭ
• *spit’ al → *spitaŭ (malgraŭ)
• *vic’ al → *vicaŭ (anstataŭ)
La neŭtra finaĵo *-aŭ utilas por krei e-ecajn vortojn, kiuj implicas la nuancon nur.
• nur *apene (nur ĵuse) → apenaŭ
• nur *kvaze (nur simile) → kvazaŭ
• nur *preske (nur proksime) → preskaŭ
La finaĵo *-aŭ uziĝas kun la radiko KVAZ/ ankaŭ por krei rolvorteton.
• *kvaz’ al (simil’ al) → kvazaŭ
La finaĵo *-aŭ utilas por krei e-ecajn vortojn, kiuj implicas la nuancon ĉi.
• *ĉi-hiere (ĉi-pasinttage) → hieraŭ
• *ĉi-hodie (ĉi-estanttage) → hodiaŭ
• *ĉi-morge (ĉi-venonttage) → morgaŭ
Simile:
• *ĉi-anke (ĉi-same) → ankaŭ
• *ĉi-ankore (ĉi-ĝise, ĉi-krome, ĉi-plie, ĉi-plue) → ankoraŭ
• *ĉi-balde (ĉi-poste, ĉi-frue) → baldaŭ
La finaĵo *-aŭ utilas por krei u-ecan tabelvorton.
• *ambuj
• la unuj kaj la aliaj → *unaŭ kaj aliaŭ
Aliaj vortoj finiĝantaj kun *-aŭ estas memstaraj: adiaŭ, aŭ, laŭ, miaŭ (mjaŭ), naŭ, vaŭ, ŭaŭ.
• agrable dolĉa (dolĉa en agrabla maniero)
Oni ofte uzas e-vortojn por uzataj instrumentoj, lokoj kaj tempoj.
• printempe = en la printempo, kun la alveno de la printempo
• maŝine = uzante maŝinon
Tia e-formo, analoge kun tabelvortoj finiĝantaj per -e, povas ricevi n-finaĵon por indiki direkton.
• hejme = en la hejmo
• hejmen = al la hejmo
• tie = en tiu loko
• tien = al tiu loko
• Tiel jes estas. → Jes.
• Tiel ne estas. → Ne.
Oni ofte uzas ja anstataŭ jes, kiu origine helpas por emfazi jam enkondukitan fakton. Do ja fakte kontrastas al nu, kiu helpas por emfazi enkondukotan fakton.
• Vi ja scias, ke …
• Li jam alvenis. / Li estas jam alveninta. (De lia alveno ĝis nun pasis tempo.)
• Li ĵus alvenis. / Li estas ĵus alveninta. (De lia alveno ĝis nun ne pasis tempo.)
• Li ankoraŭ foriros. / Li estas ankoraŭ forironta. (De nun ĝis lia foriro pasos tempo.)
• Li tuj foriros. / Li estas tuj forironta. (De nun ĝis lia foriro ne pasos tempo.)
• Li farbas *na la domo. → Li farbas la domon.
Se la ago celas objekton, la objekto estas en akuzativo aŭ kun la rolmontrilo al.
• Ili vojaĝas al Romo. → Ili vojaĝas Romon.
Se la ago de subjekto estas mezurebla aŭ indikebla, la mezuro respektive la indiko estas en akuzativo aŭ kun la rolmontrilo je.
• La planto kreskis je du centimetroj. → La planto kreskis du centimetrojn.
• Mi iras labori je ĉiu tago. → Mi iras labori ĉiun tagon.
• La infano dormas.
• La infano dormas en la lito.
La komplemento de frazo estas en nominativo.
• La domo estas griza.
• Li farbis la domon blua.
• Ŝi nomis lin amiko.
La komplemento de frazo povas esti i-vorto, kies implicita subjekto estas la objekto de la frazo. Oni nomas tian konstruon akuzativo kun infinitivo.
• Oni vidis la infanojn ludi. (Oni vidis la infanojn; la infanoj ludis. / Oni vidis, ke la infanoj ludas.)
Oni uzas tiajn konstruojn kun ago-vortoj, kiuj signifas percepton. En aliaj kazoj oni evitas ilin.
• *Mi dancas min laca. → Mi dancas ĝis laceco.
• *Mi volas vin danci kun mi. → Mi volas, ke vi dancu kun mi.
• *Mi volas min danci kun vi. → Mi volas danci kun vi.
• La laboro estas *faracita. → La laboro estas farita.
• La laboro estis *faracita. → La laboro estis farita.
• La laboro estos *faracita. → La laboro estos farita.
Kiam oni parolas pri nuna tempo, oni perceptas tiun tempon kiel daŭron (ĉar oni imagas sin parolanta en sama tempo). Oni nomas tian percepton tempismo. Same estas, se oni parolas en la is-tempo aŭ en la os-tempo.
• La laboro estas *faradata. → La laboro estas farata.
• La laboro estis *faradata. → La laboro estis farata.
• La laboro estos *faradata. → La laboro estos farata.
• Li fumas. / Li fumas cigaredon.
• Ŝi komencas la koncerton. / Ŝi komencas.
Kio tamen ne estas ŝanĝebla, estas la origina direkto de la transitiveco (t. e. la origina direkto de la transiro de subjekto al objekto). Tio signifas, ke por ŝanĝi la rolojn de subjekto kaj objekto, oni bezonas ŝanĝi la formon de la ago-vorto (t. e. la voĉon).
• Ŝi komencas la koncerton per kanto. (transitiva aktivo)
• La koncerto estas komencata de ŝi per kanto. (transitiva pasivo)
• Ŝi komencas. (netransitiva aktivo)
• La koncerto estas komencata. (netransitiva pasivo)
• La koncerto komenciĝas per kanto. (media pasivo)
• *Pluvas pluvo. → Pluvas. (evito de redunda subjekto: pluvo ja pluvas)
• *Ĉu vi jam manĝis manĝon? → Ĉu vi jam manĝis? (evito de redunda objekto: manĝon oni ja manĝas)
Foje la afer-vorto origine estis rezulto de ago, sed uziĝas memstare. Tiam ne temas pri redundeco.
• fiŝo fiŝita (ne-redundeco: fiŝo ne necese estas fiŝita)
• planto plantita (ne-redundeco: planto ne necese estas plantita)
• semo semita (ne-redundeco: semo ne necese estas semita)
• li enuas (ENU/ priskribas la laciĝanton/tediĝanton)
• enua temo (ENU/ priskribas la laciganton/tedanton, evitinde)
Kutime radiko priskribas konstante tiun, kiu spertas impreson.
• esti espera = esperi = senti esperon
• esti gaja = gaji = senti gajon
• esti ĝoja = ĝoji = senti ĝojon
• esti sufera = suferi = senti suferon
Por regula uzo de ENU/ oni diru enuiga, simetrie al esperiga, gajiga, ĝojiga, suferiga – aŭ teda. Konsekvence, oni evitu formojn kiel *enui sin.
La ago-vorto konfuzi priskribas tion, kio kaŭzas malordon. Ofte la kvalit-vorto konfuza priskribas la malorditon. Tio (t. e. plurkategorieco) estas evitinda.
• ĝi konfuzis lin (KONFUZ/ priskribas la malordanton)
• li estas konfuza (KONFUZ/ priskribas la malorditon, evitinde)
Kutime radiko priskribas konstante tion, kio kaŭzas impreson.
• esti ĉagrena = ĉagreni = kaŭzi ĉagrenon
• esti detrua = detrui = kaŭzi detruon
• esti ĝena = ĝeni = kaŭzi ĝenon
• esti teda = tedi = kaŭzi tedon
Por regula uzo de KONFUZ/ oni diru konfuzita anstataŭ *konfuza, simetrie al ĉagrenita, detruita, ĝenita, tedita – aŭ kompleksa. Konsekvence, oni evitu formojn kiel *konfuzigi.